Hannie de Vries (1953) hanniedevries@mac.com

Geboren aan zee in Callantsoog net even onder Den Helder, op het moment dat ons land werd getroffen door de watersnoodramp. Leerde als klein kind zwemmen in zee en was dagelijks aan het strand te vinden. Mijn familiegeschiedenis is verbonden met de zee. In Wantij hangt een foto van begin 1900 waarop mijn over-opa in een reddingsboot roeit over huizenhoge golven om de opvarenden te redden van de schoener Constance. In onze familieboerderij van tante Jaantje is te zien dat alles letterlijk uit zee werd gebruikt. De palen van het grote vierkant - waar het dak van de stolpboerderij op rust- zijn scheepsmasten die aan het strand zijn gejut. Mijn familie was dus niet alleen redder van schipbreukelingen maar ook strandjutter. Toen ik dertien was heb ik leren zeilen in Friesland en heb toen alle zeildiploma's gehaald. Ik gedij eigenlijk alleen maar als ik op of aan het water ben. Toen Daan en ik weer in Noord-Holland (aan het water) zijn gaan wonen kwamen er kano's en in onze eerstvolgende vakantie hebben we de elfstedentocht gekanood. Daarna volgden nog vele tochten over de kanalen in Noord-Holland maar op een of andere manier trok het grotere water en werden het tochten over Amstelmeer en IJsselmeer. Hoewel ik als opleidingsadviseur altijd met en voor mensen werk kan ik me echt helemaal verliezen als ik videofilms maak in de vrije natuur. Voor Rotterdam TV maak ik nu korte items waarbij trouwens de vissers aan de Maas voor ons huis ineens weer een hoofdrol spelen. Op onze Wantij zijn we nu een studio aan het inrichten voor de verwerking van alle beeldmateriaal. Filmen is eigenlijk niets anders dan goed kijken en een verhaal maken. Met die combinatie is er steeds weer wat nieuws te zien. Steeds weer wat nieuws of iets anders loopt eigenlijk wel als een rode draad door mijn leven. We zijn begonnen met samenwonen op een boot in de vrije natuur van de Biesbos waar eb en vloed toen nog vrij spel hadden. Daarna in Goedereede aan de oude haven waar we altijd te vinden waren op de slikken en aan het strand.en nu (nog) in Rotterdam zijn we de trotse bezitters van Wantij en liggen we vaak te ankeren op de mooiste plekken van Zuid-Holland en Zeeland.

Mijn lievelingsvogel is de aalscholver. als ik s'morgens naar m'n werk fiets zit er altijd eentje op een meerpaal z'n vleugels te drogen of is hij aan het vissen vlak voor ons huis in de Spoorweghaven of in de Maas. Binnenkort maak ik daar nog een filmpje over. Maar soms winnen de ganzen het van de aalscholver. Ik heb niks met kou en winter maar als er een vlucht brand- of rotganzen overkomt staat m'n camera erop gericht. die silhouetten in de lucht, het geheimzinnige verhaal over de grote vogeltrek en mijn verlangen om te reizen.....

HET DUURT 15 SECONDEN VOORDAT HET FILMPJE IS GELADEN

DUBBELKLIK VOOR EEN HERHALING OP HET FILMPJE

DAAN VRAUWDEUNT, (1948) email: daanvrauwdeunt @mac.com

zwerf sinds mijn jonge jaren op en in het water en als het weer het maar toelaat eigenlijk altijd buiten te vinden. We wonen nu, met veel plezier trouwens, in het hartje van Rotterdam en van alle huizen in ons rijtje zijn wij de meest frequente dakterrasbewoners. Ik ben organisatieadviseur met een eigen bv en de laatste jaren steeds meer actief op het snijvlak van (multi) media en organisatieverandering. Ik ben opgegroeid met verwondering en respect voor natuur en verslingerd aan vogels, planten en alle andere beestjes. Voor het eerst heb ik echt het water geproefd als twaalfjarige in de Biesbos. Ik werd toen lid van de Nederlandse Jeugdbond voor Natuurstudie en heb toen heel wat dagen, weekenden en weken doorgebracht in een roeibootjein wat toen nog ongerept getijdenwater was. We sliepen in griendketen, op stapels rijshout en in tentjes, we vielen droog in kreekjes en leerden respect te hebben voor de onstuimige kracht van het getijdenwater. Later ben ik met Hannie weer teruggekeerd naar de Biesbos en we hebben een heerlijke tijd gewoond op het water van het Wantijwaar we samen weer heel wat uurtjes hebben doorgbracht in de Biesbos. Een ijsvogeltje had z'n vaste plek op de punt van ons ijzeren roeibootje (nu met een buitenboord motortje) en we waren onstuimig jong en gelukkig op onze rietaak bij de Ottersluis in het Wantij. Toen we een naam zochten voor onze activiteiten op het gebied van multi-media werd het natuurlijk Wantijmedia. Samen met jonge kunstenaars en vormgevers hebben we onder die naam lessoftware gemaakt, foto- en videosessies gehouden, geexposeerd en toen we onze Urker Kotter kochten een website ingericht op onze derde carriere. Natuurlijk werd het Wantij en we zijn nu hard bezig om bekwaam te worden. Van kleine bootjes, roeibootjes en een kano is het toch een hele stap naar een 15 meter lange motorsailer van zo'n 28 ton aan gewicht. Wat mij betreft is varen niet nieuw of extra spannend. Dat wordt het pas als je een smalle haven insteekt of een overvolle sluis waarin we willen aan- of afmeren. Dat gevoel wat je dan hebt is wel nieuw maar dat gaat natuurlijk vanzelf over als je dat maar vaak herhaalt.

Terwijl ik dit curriculum schrijf zit ik in de stuurhut van Wantij. We liggen in de werkhaven van Bommenede met windkracht 7

Om ons heenduikt een dodaarsje naar kleine visjes , komt een geoord fuutje met een krabbetje naar boven en jaagt een aalscholver op veel grotere vissen. Het is toch niet zo gek dat ik m'n fototoestel niet kan laten liggen.....

DAAN & HANNIE

Het afgelopen jaar hebben we vreselijk veel energie gestopt in het halen van allerlei diploma's. Vaarbewijs 1, Marifonie en Marcom B. Hannie heeft ook nog theoretische kustnavigatie gehaald dus is zij als vanzelfsprekend de kapitein op Wantij. "Weer samen naar school" zeiden we tegen elkaar als we s'avonds naar het Scheepvaartcollege in Rotterdam reden. Deze winter van 2005 scheiden onze wegen zich in het weer samen naar school gaan. De man gaat een cursus dieseltechniek volgen en vaarbewijs 2 halen en Hannie gaat op voor Marcom A. Het varen is er dit jaar wat bekaaid vanaf gekomen. Wantij lag te lang op de kant in verband met de vele verbouwingen.

Wij zijn typisch een stel van 'tegenstellingen' Niet zozeer tegen elkaar in maar waar we echt voor gaan. We wonen nu nog in het centrum van Rotterdam maar we weten ook zeker dat we in de zinderende stilte kunnen wonen. We gebruiken de stad tot diep in haar haarvaten en genieten van film, cultuur, lekker buiten de deur etenmaar ook thuis koken, onze kunst die we verzameld hebben, onze boeken en ons vreselijke mooie huis met uitzicht op de Maas en de Erasmusbrug. Maar nu ineens hebben we haast gekregen. Haast om ons leven anders te gaan inrichten. Dat ligt niet aan onze relatie of aan de verveling die toeslaat als gevolg van ons luxe leventje. Nee die haast heeft te maken met met ons idee dat de tijd die we nog over hebben moeten gebruiken om te reizen. Onze manier van reizen is verslavend maar kost ook veel energie. We gaan meestal naar gebieden die niet erg voor de hand liggen en waar weinig comfort is. Eigenlijk hebben we geen favorite gebieden. Zo kunnen we nog hardop dromen van onze zwerftocht door Kamchatka in het meest oostelijke puntje van Siberie maar krijgen we ook nog een verliefde blik in onze ogen als we weer terug denken aan onze zwerftocht op de Panganirivier tussen Tanzania en Kenia in.Oost Afrika. We doen dat nooit in gezelschap of via een reisbureau.. Een belangrijke rede om nu te gaan varen is dat onze berg aan bagage groeit met het jaar. Dan hebben we het niet over kleding of reisuitrusting maar over camera's en lenzen. Wantij is dus een praktische oplossing om ons probleem op te lossen. Wantij is ons huis, onze studio op het water en onze schuilhut. We hebben dus haast om de nukken en grillen van een dertig ton wegende motorsailer onder de knie te krijgenen de kneepjes van het vak van varen te leren. Daarna kunnen we vertrekken. Samen met Wantij. Naar het zuiden met als eerste bestemming West Afrika. Onze manier van reizen levert veel energie op maar vraagt ook om een ijzeren lichamelijke conditie en een goede gezondheid. Misschien houden we dat vol tot we zeventig zijn maar in ieder geval weten we nu zeker dat we onze manier van reizen nog aan kunnen. We vinden het uitstekend om ons luxe leventje vaarwel te zeggen en een deel van onze welvaart op te offeren om daar wat anders voor in de plaats te krijgen. Oud d brood hoeven we niet te eten want dat bakken we zelf aan boord. En niks zo lekker als een kop thee met vers geplukte watermunt. Offeren we eigenlijk wel wat op als we kunnen gaan waar de wind ons brengt?

WACHTEN OP BEREN IN KAMCHATKA

NAAR HET BERENFILMPJE